Thuiskomen op Makeni

In 2011 ben ik Joke Ruiters voor de tweede keer 4 weken naar Makeni gegaan

Het is al een beetje thuiskomen als je aankomt.

In September 2011 ben ik voor de tweede keer 4 weken naar Makeni gegaan om daar te werken in het weeshuis. Het is al een beetje thuiskomen als je aankomt. Zeker nu de bus met kinderen me van het vliegtuig kwam halen. Een zeer warm welkom was mijn deel.

Ik verbleef in een van de vrijwilligershuisjes, het voelde soms wat eenzaam zeker nadat ik vorig jaar met veel andere vrijwilligers op het centrum verbleef. Toen hadden we een overladen programma, doordat een aantal mensen van een school in Den Haag er was. Nu ben ik vrijwel constant op het centrum geweest. Boodschappen doen met Wenda en een keer een lunch, dat was het wel.

Het was de bedoeling dat ik naailes ging leven, maar de 2 nieuwe machines van vorig jaar deden het niet meer!!! Uiteindelijk heb ik op de naaimachine van Wenda gewerkt. Mijn voorstel om een nieuwe machine te kopen werd niet gedeeld met door de staf, ook al was het van mijn eigen donorgeld. Ze vonden het risico te groot dat ook deze kapot ging.

Ik heb gordijnen genaaid voor het weeshuis en vrijwilligershuizen. De kinderen kwamen natuurlijk met kleding die hersteld moest worden. Ook lukte het om kleding de kinderen te maken. Het was wel jammer dat ik de kinderen niet echt les heb kunnen geven.

Doordat ik ik steeds in het weeshuis was, heb ik veel kunnen zien hoe dingen lopen en hoe hoeveel taken de kinderen eigenlijk hebben. Dan valt pas goed op, dat de kinderen veel behoefte hebben aan aandacht, ze blijven constant om je heen zitten. Heel gezellig dus. Jammer dat de aunties hier geen oog voor hebben en er geen tijd voor nemen.

Het is heel erg fijn om bij de kinderen te zijn en hoop ook dit jaar weer bij hen te zijn.