3 Hanze studenten naar Makeni juni 2012

We zullen onze tijd hier maar vooral de mensen nooit vergeten! Het was geweldig!!

Een praatje, een lach en een handklap, welkom in Zambia.

 

Volledig ‘gezambianized’

Muliwbwanji (=hoe gaat het) ? How is the morning? Ja, jullie kunnen niet verwachten dat we direct met een verslag komen. Een praatje, een lach en een handklap, welkom in Zambia.

Onze groep bestaat uit Jeff Schaafsma, Annemieke van de Riet en Klaske van der Veen. We zijn drie studenten Voeding en Diëtetiek (Annemieke) en Toegepaste psychologie (Jeff en Klaske) aan de Hanzehogeschool in Groningen en hebben tijdens onze minor   International Aid and Development gekozen om naar Makeni, Zambia te gaan. Na acht weken studeren op de zin en onzin van ontwikkelingssamenwerking, het leren schrijven van een projectplan en het trainen van interculturele competentie waren wij een soort van klaar voor Zambia. We hebben naast deze voorbereiding met Olof Akkerman, Albert Meems, Truus Veldkamp en de drie studenten van vorig jaar Anjo, Allian en Jeroen contact gehad om een passend projectplan in elkaar te zetten. Uiteindelijk wisten we drie weken van tevoren pas echt dat we zouden gaan en dan zijn de dagen opeens kort om alle verslagen te maken, alles voor te bereiden, spullen te kopen, te verhuizen en noem maar op. Maar goed, we gaan en daar gingen we!

Op 23 april vlogen met het al te luxe Emirates richting Lusaka. Met een tussenstop van 10 uur op Dubai kwamen we na zo’n 24 uur aan op een kaal vliegveld in Lusaka. Mr. Njobvu kwam ons halen en de eerste indrukken van Zambia slopen onze ogen en oren binnen: veel land, weinig gebouwen, veel mensen op straat, weinig officiële winkels en veel verkeer (vooral als de lonen net betaald zijn). Later zouden we erachter komen dat er weinig blanken zijn, iedereen een praatje met je wil maken, vrouwen voornamelijk thuis zijn en de huwelijksaanzoeken zo even tussen neus en lippen door gedaan worden . Ook ontdekten we dat al het eten vers van het land komt, er een groot banentekort is, de Chinezen met hun wegen aan de weg timmeren en er veel respect voor autoriteit is. De mensen vragen je om geld want je bent toch echt nog wel de rijke blanke, ‘Muzungu’. Maar voordat je al deze dingen gezien hebt, zijn het de vriendelijkheid, de behulpzaamheid en de levendigheid die je als eerste meemaakt.

Project

Mwomboshi We zijn een week in het settlement Mwomboshi meegeweest, back to basic. Na een paar uur rijden en het laatste stuk mensen vissend aantreffend werden we warm verwelkomd door de bevolking! Gedurende de week zijn we bij de school, het oogsten en een week bij een vrouw thuis geweest. De school draait op vrijwilligers uit de community met vaak te weinig leerkrachten voor het aantal leerlingen. Het niveau van Engels is dan ook stuk lager dan in Makeni. Met het geld van de fundraising hebben we schoolmateriaal gekocht, want ook dat liet hier en daar te wensen over.

De  village life is mooi om mee te maken. Als er gekookt moet worden, moeten er eerst (op het hoofd gedragen) kolen gehaald worden. Vervolgens wordt er water bij de pomp (een km verderop) gehaald, wordt het mealie male (mais meel) gehaald, de groenten gesneden (zonder snijplank) en dan het vlees. Een kip wordt een kilometer verder gekocht, hij wordt geslacht, leeggeplukt, schoongemaakt met warm water (wat warm gemaakt is op de kolen) om dan gebraden te worden. Alles neemt zoveel tijd! Het keukengerei staat op een van hout gemaakte tafel, alles wordt afgewassen in een emmer met het koude stilstaande water uit de pomp. We hebben zelf een kip geslacht en hebben genoten van de humor en bedrijvigheid van Mrs. Moombe!

HIV/familyplanning/Child project Een andere week zijn we meegegaan met HIV- voorlichting en testing, hebben we bij familyplanning gekeken en hebben we ‘kwetsbare’ kinderen bezocht die gesponsord worden door Makeni. Met het geld van de fundraising hebben we 2 kinderen gesponsord zodat ze voor een heel jaar naar school kunnen. (Ongeveer 100€ per jaar). Het hebben van AIDS is al zo normaal dat het ‘slechte nieuws’ een vrij nonchalante reactie uitlokt. ‘It’s good to know that you’re positive.’

Contact met staffmembers Elke zondag zijn we naar een kerk van een staff member gegaan om daarna samen te lunchen. Geweldig om alle verschillen in kerk te zien en bij mensen thuis te eten. Daarmee leer je een cultuur kennen en ontstaat er ruimte voor een echt gesprek. De kerkdiensten waren erg verschillend, van een bijna feest tot een meer sobere kerk meer zoals wij die gewend zijn in Nederland. We hebben ook een geestuitdrijving meegemaakt wat heel indrukwekkend was. Zoveel mogelijk mensen van de ‘extended’ family gaan een soort van schreeuwen, ze laten zich vallen, worden in doeken gewikkeld zodat de priester/dominee ‘out’ kan roepen met zijn hand op een voorhoofd drukkend.

Door de verscheidenheid aan manieren van geloven, ‘verwijt’ de ene kerk de andere dat een dienst waarin God centraal staat geen feestje behoort te zijn, de andere vindt dat je wel zogenaamd heilig en netjes in de kerk kunt zitten maar dat je met heel je lijf moet laten zien hoe je God aanbid.

Further studying Om de kinderen in het weeshuis te blijven stimuleren hun best te doen hebben we interviews met ze gehouden. Wat wil je later doen en hoe ga je dat bereiken? Verder hebben we naar hun kennis over alcohol en drugs gevraagd. Naar aanleiding van de antwoorden is een voorlichting geen gek idee, alcohol slecht voor je longen? 

In de hogere klassen hebben we een leuke les gegeven met als thema Studieoriëntatie. Sommige leerlingen overschatten hun capaciteiten, anderen denken alleen aan white collar jobs. Door op elkaars rug te schrijven waar diegene goed in is, levert dat misschien nieuwe informatie op om een studie te kiezen die bij je past. Ergens was dit vooruitstrevend omdat de meeste leerlingen gewoon een baan willen, geld willen. Als dat toevallig een leuke baan is, is dat mooi meegenomen. Maar ondanks deze omstandigheden, hebben we ze hopelijk een beetje extra aan het denken gezet.

 

Voor de drie hoogste klassen hebben we nog een extra les toegevoegd waarbij ze op internet informatie over hun vervolgstudie moesten zoeken. Klein detail: we waren vergeten dat ze nog maar een jaar computerles krijgen (Hoe maak je een vraagteken? Twee tabbladen tegelijk openen?). Daar sta je dan met open mond en ervaar je wat het hebben van een Westerse background betekent.

Met een docent hebben we afgesproken dat de brochures van de verschillende universiteiten standaard in de bibliotheek komen te liggen.

Schoolresearch We hebben vijf andere scholen in de omgeving bezocht om de vragen, die gezamenlijk met de heads of departments zijn opgesteld voor te leggen. De presentatie voor het docententeam en het management team in de laatste week heeft voor een beter bewustzijn van de eigen sterktes en zwaktes gezorgd. Er zijn ideeën ontstaan om computerlessen op het rapport te zetten, daarmee te adverteren. Verder heeft geen andere school zoveel faciliteiten voor techniek en agriculture als Makeni! De kale muren van de school zouden kunnen worden opgevrolijkt met schilderingen. Met twee docenten zijn we materiaal gaan kopen en toen we na onze reis terugkwamen op Makeni, troffen we de schilderingen aan die onder andere door David, Patrick en Gift zijn gemaakt. Top

 

Tot slot is er 15 juli een open dag geweest om de school ook bij ouders te promoten en een nieuw ouderraad samen te stellen. Betrokkenheid en mond op mond reclame.

Nadat we met het docententeam om tafel hadden gezeten kwamen daar wat ontevredenheden over het management naar voren. Na een afzonderlijke meeting met het management zijn we met z’n allen bij elkaar gaan zitten en hebben we vragen gesteld als ‘Hoe zou je de communicatie tussen het management team en de docenten willen zien?’. De meeting hebben we geprobeerd te faciliteren. De lucht is geklaard; er zijn concrete ideeën om de sterktes te benutten en de zwaktes te verminderen. ‘It has been a good thing, even though we’ve been knowing the complaints, it made us aware again.’ 

Naast deze kale omschrijving van de activiteiten hebben we zoveel interessante gesprekken gevoerd, zoveel meer gemaakt, zoveel gelachen en nog veel meer gezien!

Zambia en Malawi

Na zeven weken project hebben we nog drie weken genoten van het Zambiaanse en Malawiaanse land. De eerste paar dagen waren een beetje onwennig, we hadden niks te doen en we misten de mensen op Makeni. Maar achteraf hebben we heel veel mooie dingen gezien en fantastische mensen ontmoet.  De indrukwekkende Victoria Falls; Lake Malawi; een kanosafari in het Lower Zambezi National Park en Siavonga bij Lake Kariba. En dit alles met allemaal mooie mensen om ons heen, Arabieren, Australiërs, Zweden, Britten, Amerikanen, Canadezen en als het even kon, de Zambianen!

Voordat we vertrokken hebben we van iedereen op Makeni afscheid genomen en hebben de jongens van St Nicholas ons weggebracht naar het vliegveld, een beter afscheid kun je niet bedenken!

We zullen onze tijd hier maar vooral de mensen nooit vergeten!
Het was geweldig! Echt geweldig!!!